جنون

 

جنون

 

بُرده جنونِ نازی، ھرشب مرا به جا یی

در بسترِ خیالت، دارم چه ماجرا یی!؛

 

ھر ‌گه که از نگاھت، بر من ر‌سد امیدی

نوری فتد به جانم، از لطفِ پیشوا یی

 

نامِ تو ام عزیز است، زانرو ‌شده به ‌تکرار

در آسمانِ شعرم، چون ماهِ رھنما یی

 

گاھی که از شمیمت، بوی شکوفه ‌خیزد

چیزی دگر چه گویم، ‌عطریست جانفزا یی

 

پشتِ درت نشسته، بھرِ شفای دردم

باشد رسد ز لبھات، ‌بر عاشقت دوا یی

 

رقصی کنم چه رقصی؛ روزی اگر ‌که بینم

دل پاره پاره ھایم، بر دستِ ‌آشنا یی

 

امشب نوای دردم، خوش ناله ی سروده

با تار های گیتار، آھنگِ خوش نوا یی

 

ایگل ‌بگو چه گویم، ز اندامِ مرمرینت

آغو‌شِ گرمِ وصلت، فردو‌سِ آشنا یی

 

دارم امیدِ عفو، بخشایشِ گناھان

حالا که سر زده  باز، ا‌ز بنده ات ‌خطا یی

 

در کوی میفروشان، تا پا نھادم امشب

جامِ میی رسیده، ر‌فته ز کف قبا یی

 

روزی  که خاک و خشتم، از بھرِ تو سر‌شتند

گفتند جان دھم من ، در راهِ  بی وفا یی

 

ای آشنای ‌شعرم، از حافظت چه خواھی؟!

چیزی ‌که مانده بر جا، ازعاشقست دعا یی

 

درصبحگاهِ وصلت، بر دست و پا و شستت

ای کاش ‌خونِ عاشق گردد ترا حنا یی

 

دنیا چه تار و تاریک، بی  ‌تو شده به چشمم

بازآ بیا بباران، یک شمه رو‌شنا یی

 

دربحرِ بی تو یی ھا، حالِ فرید و شرحی؟!

یک زورقِ شکسته، بی دستِ ناخدا یی!

 

 

 سرطان 1389، جولای 2010، سانفرانسسکو

 

/ 0 نظر / 20 بازدید