تصویرِ سرشت

 

گر مھرِ تو از ما نکنم ‌ھستیِ من ھیچ

بر قلبِ تو ماوا نکنم ھستیِ من ھیچ

 

ای معنییِ ھستی من و عشقِ سر انجام

نذرت دل و جان ‌را نکنم ھستیِ من ھیچ

 

در معرکه ی عشق و ھم آوازیِ دلدار

یوسف چو زلیخا ‌نکنم ھستیِ من ھیچ

 

گه در صددِ دیرم و گه لب به لبِ جام

تا مھرِ تو پیدا نکنم ھستیِ من ھیچ

 

بی تو، به خدا جان که ھمه ھستِ ‌من استی

گر محشری بر پا نکنم ھستیِ من ھیچ

 

ھارو‌ت ‌شدم از غمِ تو ھمدمِ ‌مارو‌ت

گر شعبده  ‌بر پا نکنم ھستیِ من ھیچ

 

یک رقصِ دگر تا تو و من سلسله گردیم

از بھر دلِ ‌ما نکنم ھستیِ من ھیچ

 

در چشمِ سخن گویِ تو رازیِ ز الست است

با تو الف و یا نکنم ھستیِ ‌من ھیچ

 

اخگر ز سر ‌و پایِ نگاھت به دل افتاد

آتشکده گر وا نکنم ھستیِ ‌من ھیچ

 

گر قصه ‌ی چشمان و دو ابرویِ ھلالت

این جا و به آنجا ‌نکنم ھستیِ من ھیچ

 

باری اگرم بال و پرم باز نمایی

آھنگِ ثریا نکنم ‌ھستیِ من ھیچ

 

از بی تویی ھایی تو و من قصه به ھر جا‌ست

این ‌قصه که خُنثا نکنم ھستیِ من ھیچ

 

ھر رازِ فلک نکته یِ مبھم سرِ مبھم

گر حلِ معما نکنم ھستیِ من ھیچ

 

تصویرِ سرشتم  ‌که به «لپتاپِ» دلِ تُست

برچشمِ تو بر جا ‌‌نکنم ھستیِ من ھیچ

 

ھر دُکمه ‌یِ «کیبوردِ» دلم در تب و تاب ا‌ست

«پس وُردِ» تو گر وا نکنم ‌ھستیِ من ھیچ

 

از یارِ جفا کرده که دل سخت ملول است

بلوا سرِ بلوا ‌نکنم ‌‌ھستیِ من ھیچ

 

دانی ‌تو خودت گر بسرِ بستر خوابم

رقصیِ تو تما‌شا نکنم ھستیِ من ھیچ

 

گر زمزمه یِ سازِ نگاهِ تو و دل را

حالا به ھمین جا ‌نکنم ھستیِ من ھیچ

 

ھر ر‌عشه یِ اندامِ فرید از غمِ ‌عشقست

زیر و زبر‌‌‌ش تا نکنم ‌ھستیِ من ھیچ

 

تا هندسه یِ شعرِ ‌من ات مرھمِ دل ھاست

دلھا که مداوا نکنم ھستیِ من ھیچ

 

 فرید طاهری، قوس 1389، دیسمبر 2010، سان فرانسسکو

 

 

/ 3 نظر / 13 بازدید
زینت

زیبا است مثل همیشه ....

آزاد

سلام دوست گرامی ، با یک مطلب جدید بروز هستم - اگر فرصت داشتید خوشحال می شوم یک سری بزنید - موفق و سربلند باشید

یوسف

سلام استاد بزرگوار عشق و محبت تو در دلم همیشگی است و اشعاری که در بیش شمرده ام الهام از وجود تو بوده وباره و بارها در این وطن خودم ذکر نام توست گرچه دوستان تو را ندیدن ولی ارادت بیش است هرشب خیال پاکم ، من را برد به جایی بینم به حال خویشتن ، صدها چو ماجرایی از نور عشق لطفش ، ماهش برون چواید گویم بسی به لطفش ، یک لطف رهنمایی بویی زگل نبینم با پند عاشقانه آخر بگیرد این گل ، وز عطر جانفزایی با درد این جدایی ، هر درب بسته بینم باشد رسد که وقتی ، گیرم ز او دوایی گر ماهها ندیدم ، یک لحظه روی ماهش هر کس چه خوب داند ، دارم من آشنایی درد دلم فزون شد ، هر چند لب به خندان با ساز عاشقانه ، گیرم به دل نوایی عمری خطا چو رفتم ، از روی جهل بیخود دانم که سر زدست آن، کز جهل من خطایی این هم الهامی دیگر از توست