محتاجِ لقأ

 

افتاده سرِ راهِ تو و تشنه ی  ‌نورم

باشد بنمایی به دگر باره عبورم

 

کی می شود از دردِ غمِ عشق ‌گریزم

چون کُنجکِ ابروی تو ‌آورده ‌به شورم

 

برگو که چرا در پیی آزارِ دلِ من

تو ‌خاره تر ‌از سنگی و من ‌سنگِ ‌صبورم

 

سر ھا زده ھر روزه ‌که تا دل بنوازد

آتش ز‌سرِکوزه و این ‌جامِ ‌بلورم

 

زآن پیشتر از ‌پیش ‌که دل بوده و باشد

گفتی که ‌سرِ ‌مویکی ‌از رو‌حِ تو دورم

 

ای جان ‌جھان بیر‌خ ماهِ تو به یکبار

ھر جا به زمین خورده نگر رنگ ‌غرورم

 

عمری ست که از خجلتِ محرومیی دیدار

شر‌منده ‌ی ‌درگاه ی تو و غرق ‌قصورم

 

آتش شده ھر پاره ی جانم ز فراقت

گویی که ز ‌سر تا کف پا ھمچو ‌تنورم

 

اینسان ‌که ‌گم ‌گشته مرا راه ی بیابان

نی خود رسم آنجا و نه ھم ‌بارِ ستورم

 

شیخ است ‌عدویِ من و زاھد چه عدوتر

با ‌حلقه ‌ی رندان، ‌بنمودند ‌ترورم

 

بر صفحه ‌ی یادت ھمه شب ھا چو سرِ صبح

گاھی ‌چه فرامو‌ش و گھی ھم چه حضورم

 

روزی اگر ‌از ‌شوق، نگاھت بمن ‌افتد

تا عر‌شِ  ‌برینش برسد ساز و ‌سرورم

 

تا چند ببالایِ بلندِ تو بنا ‌زم

محتا‌جِ لقایِ تو و آن ‌نفخه ی صورم

 

صبح است و خمار آمده از دُردِ ته ی خُم

خو‌ش خوش به نظر میر ‌سد آن ‌جلوه ی ‌حورم

 

     فرید طاھری، عقربِ ١٣٨٨، اکتوبر ٢٠٠٩سانفرانسسکو

 

/ 5 نظر / 10 بازدید
مهدی

سلام فرید جان شعرهای زیبا و قابل تاملی هستند بر صفحه ی یادت همه شبها و سرِ صبح گاهی چه فراموش و گهی هم چه حضورم [گل][گل]

رامین

سلام بروز هستم،تشریف بیاورید.

زینت

سلام! فريد گرامي ، ديريست از شما سروده ي تازه ي نخوانده ام. آرزو ميكنم سلامت و خوب باشيد.