اشک های سروش

(بدون عنوان)

فرید طاهری — Tue, 26 Apr 2011 10:55:13 GMT

همراز

در جامِ میم ھر شب، پیدای منی پیدا

من وامقِ وامق ھا، عَذرای منی عَذرا

ھم سرخی و ھم سبزی، ھم آبی و ھم زردی

اندر ‌چمنِ گیتی، شهلای منی شهلا

زیبا رُخِ بزمِ من، زیبا رُخِ شهرِ دل

ھر حسرتِ ‌مھرویان، زیبای منی زیبا

شب تا سحرم می گفت، هر لحظه خدایی دل

در جمعِ وفاداران، تنهای منی تنها

دیشب چه بخوابِ خوش، می گفت سروشِ عشق

می خانه به می خانه، جویای منی جویا

از بس ز برایی تو، ‌موجِ غزلم بر پاست

در دیده اِی ھر مجنون‌، لیلای منی لیلا

یاد آری زمانی را، گل بودی جوان بودی؟!

می گفتی بھر جایی، رعنایِ منی رعنا

یکشب ز برایی عشق، بر پشتِ درت بنگر

فارغ ز خور و خوابم، غمهای منی غمها

آموی خروشانی، ھیرمندِ دلِ عاشق

رحمت ز تو می آید‌، جمنای منی جمنا

آخر ز نگاھی تو، سیرآب شوم سیرآب

ای ھندی بی ساری، گنگای منی گنگا

در بحرِ خرد گشتم، تا ‌وصفِ ‌تو بنویسم

تا من که کرشنا ام‌، رادای منی رادا

نورِ دلِ پُر دردم، شوق و غم و ھم ‌ھستم!

اینها که ‌به تو گفتم، اینهای منی اینها

ای شاھدِ ھمرازم، زان پس که مرا کشتی

در برزنِ ھر شھری، رسوای منی رسوا

فرید طاهری، ثور 1390، اپریل 2011، سان فرانسسکو

(بدون عنوان)

فرید طاهری — Mon, 06 Dec 2010 20:26:00 GMT

تصویرِ سرشت

گر مھرِ تو از ما نکنم ‌ھستیِ من ھیچ

بر قلبِ تو ماوا نکنم ھستیِ من ھیچ

ای معنییِ ھستی من و عشقِ سر انجام

نذرت دل و جان ‌را نکنم ھستیِ من ھیچ

در معرکه ی عشق و ھم آوازیِ دلدار

یوسف چو زلیخا ‌نکنم ھستیِ من ھیچ

گه در صددِ دیرم و گه لب به لبِ جام

تا مھرِ تو پیدا نکنم ھستیِ من ھیچ

بی تو، به خدا جان که ھمه ھستِ ‌من استی

گر محشری بر پا نکنم ھستیِ من ھیچ

ھارو‌ت ‌شدم از غمِ تو ھمدمِ ‌مارو‌ت

گر شعبده ‌بر پا نکنم ھستیِ من ھیچ

یک رقصِ دگر تا تو و من سلسله گردیم

از بھر دلِ ‌ما نکنم ھستیِ من ھیچ

در چشمِ سخن گویِ تو رازیِ ز الست است

با تو الف و یا نکنم ھستیِ ‌من ھیچ

اخگر ز سر ‌و پایِ نگاھت به دل افتاد

آتشکده گر وا نکنم ھستیِ ‌من ھیچ

گر قصه ‌ی چشمان و دو ابرویِ ھلالت

این جا و به آنجا ‌نکنم ھستیِ من ھیچ

باری اگرم بال و پرم باز نمایی

آھنگِ ثریا نکنم ‌ھستیِ من ھیچ

از بی تویی ھایی تو و من قصه به ھر جا‌ست

این ‌قصه که خُنثا نکنم ھستیِ من ھیچ

ھر رازِ فلک نکته یِ مبھم سرِ مبھم

گر حلِ معما نکنم ھستیِ من ھیچ

تصویرِ سرشتم ‌که به «لپتاپِ» دلِ تُست

برچشمِ تو بر جا ‌‌نکنم ھستیِ من ھیچ

ھر دُکمه ‌یِ «کیبوردِ» دلم در تب و تاب ا‌ست

«پس وُردِ» تو گر وا نکنم ‌ھستیِ من ھیچ

از یارِ جفا کرده که دل سخت ملول است

بلوا سرِ بلوا ‌نکنم ‌‌ھستیِ من ھیچ

دانی ‌تو خودت گر بسرِ بستر خوابم

رقصیِ تو تما‌شا نکنم ھستیِ من ھیچ

گر زمزمه یِ سازِ نگاهِ تو و دل را

حالا به ھمین جا ‌نکنم ھستیِ من ھیچ

ھر ر‌عشه یِ اندامِ فرید از غمِ ‌عشقست

زیر و زبر‌‌‌ش تا نکنم ‌ھستیِ من ھیچ

تا هندسه یِ شعرِ ‌من ات مرھمِ دل ھاست

دلھا که مداوا نکنم ھستیِ من ھیچ

فرید طاهری، قوس 1389، دیسمبر 2010، سان فرانسسکو

جنون

فرید طاهری — Tue, 20 Jul 2010 01:31:26 GMT

جنون

بُرده جنونِ نازی، ھرشب مرا به جا یی

در بسترِ خیالت، دارم چه ماجرا یی!؛

ھر ‌گه که از نگاھت، بر من ر‌سد امیدی

نوری فتد به جانم، از لطفِ پیشوا یی

نامِ تو ام عزیز است، زانرو ‌شده به ‌تکرار

در آسمانِ شعرم، چون ماهِ رھنما یی

گاھی که از شمیمت، بوی شکوفه ‌خیزد

چیزی دگر چه گویم، ‌عطریست جانفزا یی

پشتِ درت نشسته، بھرِ شفای دردم

باشد رسد ز لبھات، ‌بر عاشقت دوا یی

رقصی کنم چه رقصی؛ روزی اگر ‌که بینم

دل پاره پاره ھایم، بر دستِ ‌آشنا یی

امشب نوای دردم، خوش ناله ی سروده

با تار های گیتار، آھنگِ خوش نوا یی

ایگل ‌بگو چه گویم، ز اندامِ مرمرینت

آغو‌شِ گرمِ وصلت، فردو‌سِ آشنا یی

دارم امیدِ عفو، بخشایشِ گناھان

حالا که سر زده باز، ا‌ز بنده ات ‌خطا یی

در کوی میفروشان، تا پا نھادم امشب

جامِ میی رسیده، ر‌فته ز کف قبا یی

روزی که خاک و خشتم، از بھرِ تو سر‌شتند

گفتند جان دھم من ، در راهِ بی وفا یی

ای آشنای ‌شعرم، از حافظت چه خواھی؟!

چیزی ‌که مانده بر جا، ازعاشقست دعا یی

درصبحگاهِ وصلت، بر دست و پا و شستت

ای کاش ‌خونِ عاشق گردد ترا حنا یی

دنیا چه تار و تاریک، بی ‌تو شده به چشمم

بازآ بیا بباران، یک شمه رو‌شنا یی

دربحرِ بی تو یی ھا، حالِ فرید و شرحی؟!

یک زورقِ شکسته، بی دستِ ناخدا یی!

سرطان 1389، جولای 2010، سانفرانسسکو

افسونگر خیال

فرید طاهری — Sat, 29 May 2010 03:08:52 GMT

افسونگرِ خیال

حالا ‌که ‌برون ‌کرد ‌قبایِ دلکِ ‌تنگ

چون سازِ شکسته ‌ست نوایِ دلکِ ‌تنگ

ای ‌شاھدِ افسونگرِ دنیایِ خیالم

بی آب و ھوا ھست ‌فضایِ دلکِ ‌تنگ

چیزی ‌دگرم نیست که در راهِ تو بازم

قربانِ تو! قربانِ تو! نایِ دلک ‌تنگ

سودای تو سرکرده ی ھر سازِ جنون است

سوزی به د‌لم بار برایِ ‌دلکِ ‌تنگ

ای یارِ‌ عزیزم بسرم عشق تو دارم

روشن بنما گردِ ھوایِ دلکِ تنگ

جانم! که درین ‌غمکده یادِ تو عزیز است

جز ذکرِ تو ھیچ ست برایِ دلکِ ‌تنگ

ای ناییی افسونگرِ ھر بزمِ خیالم

بی تو ھمه عجز ‌است ‌صدایِ ‌دلکِ تنگ

رنگین شده سرپنجه ی ‌سازت ز سر‌شکم

گل! رنگ گرفتی ز حنایِ دلکِ تنگ

رفته به مغا کی که دگر باز نگردد

خاکست که بسرکرده جفایِ دلکِ تنگ

گر پیشروِ صیدِ خیالِ تو نگشتم

تقصیرِ تو باشد نه وفایِ دلکِ ‌تنگ

صد بار فتاده سرِ راھت ھمه شب ھا

تا چاره بجویی ‌به ر‌ضایِ دلکِ ‌تنگ

تو هم ز ادای دلِ بی چاره برنجی

آزرده شود گر که خدایِ دلکِ تنگ

در دفترِ فرسوده ی اشعارِ فریدت

ھر واژه شکسته چو ھجایِ دلکِ ‌تنگ

جوزا 1389، می 2010، سانفرانسسکو

(بدون عنوان)

فرید طاهری — Wed, 21 Apr 2010 03:17:31 GMT

هجایِ دل

بنگر هجا هجایِ دلم ضرب به هیچ، هیچ

آن شب به بزمِ نازِ تو امشب به هیچ، هیچ

ای سرزمین عشقِ من و رهنمای شوق

شرقیی خوش نگاه تو و غرب به هیچ، هیچ

از شعله زارِ چشمِ سیاه ی تو ای عزیز

وا مانده ام به جا و مخاطب به هیچ، هیچ

بر گو چرا تلاشِ دلم بی رمق شده؟

در نزدِ تو شرارِ مودب به هیچ، هیچ؟!؛

ناز و عذابِ عشقِ تو دیوانه ام نمود

مستی و سوزِ عاشقی و تب به هیچ، هیچ

دانی شکوه ی عشق و فراسوی عاشقی؟!

کاین جا نوای عشقِ مذبذب به هیچ، هیچ!

سر می برم زدست عتابت به کنجِ غم

جایی که بوده نیشکِ عقرب به هیچ، هیچ

دیدی که از فراقِ تو و رنجِ فرقت ات

آخر شدم فریدِ ملقب به هیچ، هیچ

فرید طاهری، حمل 1339، اپریل 2010، سانفرانسسکو

جلوه ی عذاب

فرید طاهری — Mon, 15 Mar 2010 23:32:26 GMT

سلامِ عشق و نوروزی

بهارِ نازنینی از پس پا ییز و دی در راه شتابان است

و گلخندی به لب دارد

که امیدِ دلِ یارانِ با احساس همچون من، به آن پیوند ها دارد

نشانِ آشنایی ها، نشان و وسعت بی رنگیی ما را

به خود دارد ، به خود دارد ، به خود دارد!...

و من بارِ دگر استاده در راهت

سبد ها را پر از گل های صحرایی همی دارم، همی دارم

سلام ات می کنم بارِ دگر بانوی ترسایی بی همتای بی همتای همرازم!

که ایامِ جدایی های سرمایی به سر آید

و این دل تنگیی دیرین، که آزاریست جان فرسا، به بود و هم نبودِ ما

دو باره بارِ دیگر با فروغِ سبزِ نوروزی

فروغِ سبزِ سبزِ سبز

نمادِ سروریی رفته گانِ ما

نشانِ برگ هایی زنده ی تاریخِ پا برجا

که گفتارش ز نیکویی ست

نکو کرداری و پندارِ نیکو هم به آن پیوندِ جاوید است

که میراثِ گرانبارِ نیاکان است

و تا واپس پسینِ روزگارِ هستی خواهد بود

دوباره جوشِ دوران های آن عشق و جوانی را به ما آرد، به ما آرد

سلام ات می کنم بانو

سلام ات می کنم بانوی ترساییی ترسایی!

به این نوروزِ هستی بخش

و در راه ی تو می مانم

درود گویان! درود گویان!

دو صد دسته گلِ لاله برایِ تو همی آرم، همی آرم

که تو هر وقته می گفتی:

که بس پیش از نشانِ عشق و مستی ها

و پیش از خلقت و هستی

من و دل بهرِ عشقِ پاکِ تو زاده و همزادم

از آن رو دل به تو دادم، به تو دادم

سلام ات می کنم بانوی ترسایی!

سلامِ گرمِ نوروزی

و هفت سین سفره ی نوروزِ هر ساله

به هفت شینِ شراب و شیر و شکر ها و بیارایم

و شمع و شمعدانش هم بود بامن

که شمشادم! تو شهدِ جامِ لبهایت به من آری به این خانه

کنون من منتظر چون سال هایی پار و پیرارم

نه اینجا آمدم من، تا برایت دام بگذارم

و یا رنجِ برون از حد که از دستت کشیدم من، یکایک باز بشمارم

به عشقت، خویش را دیوانه و دیوانه ی بد نام بگذارم!

حسابِ ما به دستِ جام بگذارم!

چه گونه جامِ رنگینی؟!

یکی جامی که جمشیدی ست

و هفت خط نه که هفت رنگِ فلک در خویشتن دارد

شود روشن کند بر ما، نمودِ هستی و شادیی نوروزی

و نوروزِ نکو آیین، مددگارِ صفای عشق و عشق ورزی و پُر مهری به ما گردد

سلام ات کرده ام بانوی ترساییی ترسایی!

سلام ات می کنم اکنون

سلامی با صفای عشق، سلامِ عشق و نوروزی

سلام ات باز خواهم کرد، سلام ات باز خواهم کرد!...

سلامی با صفای عشق

سلامِ عشق و نوروزی، سلامِ عشق و نوروزی!...

قرید طاهری، حوت 1388، مارچ 2010، سانفرانسسکو

جلوه ی عذاب

رنگینکمانِ عشق تویی یا که یک سراب

یا می رسد ز جامِ نگاھت بمن شراب

ھستی تو شورِ شمس و منم مولویی تو

بس کن که از فراقِ تو گشته دلم عذاب

ای آفتابِ عشقِ جھان، ‌نورِ عاشقی

نوری رسان ز نورِ نگاھت به ماهتاب

تسلیمِ شوقِ راهِ تو ھستم مرا بکش

رنجی به گردنم چه نھی تو از این طناب

ای آبشارِ عشق و غزل ھای عاشقی

ماھیی کوچکِ غزلم مانده بی جواب

دیدی که در پناهِ تو و عشق و بی خودی

زان پس که توبه توبه نمودم شدم تواب

خوشخوش ر‌سم به اشعه ی ‌نوری که در دل است

برگیری از ستاره ی جانم چو اضطراب

بی تو گدازِ بی ‌تویی ام تن فسرده است

دنیایِ کوچکِ منِ عاشق شده خراب

پندی ز من شنو که فراسوی ھستی است

با من به زیرِ ملحفه ی عشق دمی بخواب

امشب جنونِ جورِ دگر می کشد مرا

تصویرِ تو برون ‌شده از چارچوبِ قاب

ای جلوه گاه ی شعرِ من و شورِ عاشقی

رقصی ‌نما به بزمِ تنم روی تخت خواب

امشب ھجومِ اشکِ دمادم ز حد گذشت

تو پا ره کاغذِ غزلم را برآر از آب

یا می شوی به میھنِ عشقم تو صوبه دار!

یا می شوم ز ‌سحرِ دو چشمانِ تو نواب!

چشمم چه تار گشته که نورت پدید نیست

ای جلوه ی عذابِ من و عشقِ بی حساب

دل تشنه ی تبسمِ لعلِ تو گشته ا‌ست

اینجا فرید تُست بگیر از رُخت حجاب

فرید طاهری، حوت 1388، فبروری 2010، سانفرانسسکو

(بدون عنوان)

فرید طاهری — Mon, 15 Feb 2010 20:32:22 GMT

مومِ جان

ای کاش ‌در حضورت، یکدم نمرده بودم

تا جان و تن نه تنھا، سر ھم سپرده بودم

روزی ‌که از سپنجش، بیرون نمود دل را

آزرده ی ‌فراقش، صد بار ‌مرده بودم

داغِ جگر چه گویم، تنھا نشانِ عشق است

دردی که زان ‌میانه، با خویش بُرده بودم

گشتم خزان ھستی، در نوبھارِ ‌مستی

رنگم به زردی افتاد، از بس فسرده بودم

از شوقِ چشمِ مستت، بیداری ام چه باشد

جمعِ ستاره ھا را، ھر شب ‌شمرده بودم

جانم! ‌چرا ز بوسه، تبعید کردی عاشق

از بودنِ تو و او، حسرت نخورده ‌بودم

ھر گاه که از نگاھت، ذوقِ دگرسرازیر

زنگِ امیدِ شوقت، جانم! ‌سترده بودم

ای ‌گل بگو جنون است، یا شوق و شورِ ھستی!؟

در جمعِ عاشقانت، من سرسپرده بودم

ای آشنای شعرم، داری به یاد فریدت؟!

بس بار ‌مومِ جانت، بر تن ‌فشرده بودم

گفتم: از آندمی که، لب از لبم گرفتی

کم کم نفس فرو شد، ‌انگار مُرده بودم

فرید طاهری، دلو 1388، فبروری 2010، سانفرانسسکو

(بدون عنوان)

فرید طاهری — Sun, 27 Dec 2009 01:54:33 GMT

محتاجِ لقأ

افتاده سرِ راهِ تو و تشنه ی ‌نورم

باشد بنمایی به دگر باره عبورم

کی می شود از دردِ غمِ عشق ‌گریزم

چون کُنجکِ ابروی تو ‌آورده ‌به شورم

برگو که چرا در پیی آزارِ دلِ من

تو ‌خاره تر ‌از سنگی و من ‌سنگِ ‌صبورم

سر ھا زده ھر روزه ‌که تا دل بنوازد

آتش ز‌سرِکوزه و این ‌جامِ ‌بلورم

زآن پیشتر از ‌پیش ‌که دل بوده و باشد

گفتی که ‌سرِ ‌مویکی ‌از رو‌حِ تو دورم

ای جان ‌جھان بیر‌خ ماهِ تو به یکبار

ھر جا به زمین خورده نگر رنگ ‌غرورم

عمری ست که از خجلتِ محرومیی دیدار

شر‌منده ‌ی ‌درگاه ی تو و غرق ‌قصورم

آتش شده ھر پاره ی جانم ز فراقت

گویی که ز ‌سر تا کف پا ھمچو ‌تنورم

اینسان ‌که ‌گم ‌گشته مرا راه ی بیابان

نی خود رسم آنجا و نه ھم ‌بارِ ستورم

شیخ است ‌عدویِ من و زاھد چه عدوتر

با ‌حلقه ‌ی رندان، ‌بنمودند ‌ترورم

بر صفحه ‌ی یادت ھمه شب ھا چو سرِ صبح

گاھی ‌چه فرامو‌ش و گھی ھم چه حضورم

روزی اگر ‌از ‌شوق، نگاھت بمن ‌افتد

تا عر‌شِ ‌برینش برسد ساز و ‌سرورم

تا چند ببالایِ بلندِ تو بنا ‌زم

محتا‌جِ لقایِ تو و آن ‌نفخه ی صورم

صبح است و خمار آمده از دُردِ ته ی خُم

خو‌ش خوش به نظر میر ‌سد آن ‌جلوه ی ‌حورم

فرید طاھری، عقربِ ١٣٨٨، اکتوبر ٢٠٠٩سانفرانسسکو

سوز عاشقی

فرید طاهری — Fri, 20 Nov 2009 22:13:19 GMT

سوزِ عاشقی

روزی ‌خوشی ز دھه ‌ی پنجاه چه بود؛؟ که...

با رقصِ ‌عاشقانه بمن ‌وانمود ‌که...

بر ھر نگه ز تیرِ ‌نگاھش شراره اِی

صد شعرِ عاشقی به نگاھم سرود ‌که...

با بوسه از لبانِ شکرپاره ی خوشش

غم ھای ‌بیشمارِ مرا می زدود ‌که...

به به! به ھر ‌گذر برِ عشاقِ شھرِ ما

ذکرِ زیادِ عشقِ مرا می نمود ‌که...

ما و تو واژه ھای خوشِ ‌یک ترانه ایم

بیت و غزل به نغمه ‌ی سازم سرود ‌که...

ھر روزه دسته ھای گلی فرشِ مقدمش

گلھای ‌زرد و آبی و ‌سرخ وکبود ‌که...

با آنکه سوزِ عاشقی از حد گذشته بود

آتش به ‌دیگدا‌نِ ‌دلم ‌می ‌فزود ‌که...

از ‌بس شرارِ عشق ‌من و تو شده بلند

گردیده ھر فرشته به ذکرِ ‌درود ‌که...

می گفت چرا به نیمه ‌ی شب آمدی چرا؟

خود می رسم به خدمتِ تو صبحِ زود ‌که...

گرچه مرا زمژده ی وصلش ‌خبر نبود

خود دامنِ سپید و گلابی ‌گشود ‌که...

وانگه که ھای و ھوی دلِ من فرو نشست

شب تا سحر به دامن ‌مھر‌ش ‌غنود ‌که...

در کارگاه ی عمده ‌ی پیکرترا‌شِ ‌شھر

تند‌یسِ عشق ماست ‌بشکل ‌سجود ‌که...

رسمِ تو زینتِ در و دیوارِ ‌منز‌ل ست

وآن ھا ھمه ‌ستاده بشکل عمود ‌که...

‌باشد که جلوه ھای تو گردد از آن ‌من

رقصی نمودم ھر ‌طرفِ آن حدود ‌که...

فرید طاھری، عقربِ 1388، نؤمبر 2009، سانفرانسسکو

بیت ساده

فرید طاهری — Fri, 23 Oct 2009 18:01:39 GMT

بیتِ ساده

آخر ‌تُرا به ‌صفحه ‌ی ‌شعرم ‌غزل کنم

وانگه ترا به گرمیی ‌سازی ‌بَدَل کنم

با بیت و ‌شعرِ ‌عشق ‌و غزل ھای بی مثال

در بزمِ مھوشانِ ‌جھان ‌بی مَثل ‌کنم

بھرِ ‌ستاره ‌ی ‌شمعِ اِلھام روی تو

بھتر ز تا‌ج ‌محل ‌سرِ راهت ‌محل ‌کنم

بھر طوافِ روی چو ماه ی ‌تو ای ‌صنم

رسمِ ترا چه زینتِ ‌بین الملل کنم

از بس ‌که نامِ نازِ تو می ‌آورم ‌به لب

اسمِ ‌خوشت چو آیه و ضرب ‌المثل ‌کنم

شب ھا تو خوابِ ناز و ‌من و ‌خلوتِ ‌خیال

شھد و شرابِ دورِ لبت را ‌عسل کنم

یک بیت ساده اِی ‌که ببارد نوای ‌عشق

وردِ زبانِ ‌کوچه ‌و ‌اھلِ محل کنم

پندارِ نیک و ‌کِرده ‌بجایی نمی رسد

اشک و ‌سرشک زیورِ ھر راهِ حل کنم

روزی اگر ‌که ‌شکوه ‌ی خویت بلب رسد

حلقه به حلقه، ‌حلقه ‌ی ‌گِردِ زحل کنم

خلقی ستاده بر سرِ راهم به ‌انتظار

تا قصه ھای عشق ترا از اول ‌کنم

با یک نگاهِ گرمِ تو ‌سرما و دردِ سال

بارانِ با ‌طراوتِ ‌ماهِ ‌حمل کنم

در ‌راهِ ‌عشق ناز تو مستی کُنان دوان

تدبیرِ ‌جانفشانیی ‌دل بی خلل کنم

ای محورِ وجودِ ‌من ‌و ‌شعرِ ‌عاشقی

در آخرش ‌ترا ببرم چون ازل کنم

آنسوی عر‌ش و فرشِ ‌خدا، ‌باز سرفراز

چُپ چُپ بکوی عشق، ‌ترا گربغل کنم

ای نازنین شقاقِ ‌تو آورده آتشی!؛

کی ‌می توان که ‌عشوه ی ‌عشقت ‌بَدَل ‌کنم؟

اینسان ‌که از جفای ‌تو افتاده ام بزیر

با چِه فراقِ وصلِ ‌ترا من ‌مَثل ‌کنم؟

میزان 1388، اکتوبر 2009، سانفرانسسکو