اشک های سروش
سروده هایی از فرید طاهری
همراز در جامِ میم ھر شب، پیدای منی پیدا من وامقِ وامق ھا، عَذرای منی عَذرا ھم سرخی و ھم سبزی، ھم آبی و ھم زردی اندر چمنِ گیتی، شهلای منی شهلا زیبا رُخِ بزمِ من، زیبا رُخِ شهرِ دل ھر حسرتِ مھرویان، زیبای منی زیبا شب تا سحرم می گفت، هر لحظه خدایی دل در جمعِ وفاداران، تنهای منی تنها دیشب چه بخوابِ خوش، می گفت سروشِ عشق می خانه به می خانه، جویای منی جویا از بس ز برایی تو، موجِ غزلم بر پاست در دیده اِی ھر مجنون، لیلای منی لیلا یاد آری زمانی را، گل بودی جوان بودی؟! می گفتی بھر جایی، رعنایِ منی رعنا یکشب ز برایی عشق، بر پشتِ درت بنگر فارغ ز خور و خوابم، غمهای منی غمها آموی خروشانی، ھیرمندِ دلِ عاشق رحمت ز تو می آید، جمنای منی جمنا آخر ز نگاھی تو، سیرآب شوم سیرآب ای ھندی بی ساری، گنگای منی گنگا در بحرِ خرد گشتم، تا وصفِ تو بنویسم تا من که کرشنا ام، رادای منی رادا نورِ دلِ پُر دردم، شوق و غم و ھم ھستم! اینها که به تو گفتم، اینهای منی اینها ای شاھدِ ھمرازم، زان پس که مرا کشتی در برزنِ ھر شھری، رسوای منی رسوا فرید طاهری، ثور 1390، اپریل 2011، سان فرانسسکو تصویرِ سرشت گر مھرِ تو از ما نکنم ھستیِ من ھیچ بر قلبِ تو ماوا نکنم ھستیِ من ھیچ ای معنییِ ھستی من و عشقِ سر انجام نذرت دل و جان را نکنم ھستیِ من ھیچ در معرکه ی عشق و ھم آوازیِ دلدار یوسف چو زلیخا نکنم ھستیِ من ھیچ گه در صددِ دیرم و گه لب به لبِ جام تا مھرِ تو پیدا نکنم ھستیِ من ھیچ بی تو، به خدا جان که ھمه ھستِ من استی گر محشری بر پا نکنم ھستیِ من ھیچ ھاروت شدم از غمِ تو ھمدمِ ماروت گر شعبده بر پا نکنم ھستیِ من ھیچ یک رقصِ دگر تا تو و من سلسله گردیم از بھر دلِ ما نکنم ھستیِ من ھیچ در چشمِ سخن گویِ تو رازیِ ز الست است با تو الف و یا نکنم ھستیِ من ھیچ اخگر ز سر و پایِ نگاھت به دل افتاد آتشکده گر وا نکنم ھستیِ من ھیچ گر قصه ی چشمان و دو ابرویِ ھلالت این جا و به آنجا نکنم ھستیِ من ھیچ باری اگرم بال و پرم باز نمایی آھنگِ ثریا نکنم ھستیِ من ھیچ از بی تویی ھایی تو و من قصه به ھر جاست این قصه که خُنثا نکنم ھستیِ من ھیچ ھر رازِ فلک نکته یِ مبھم سرِ مبھم گر حلِ معما نکنم ھستیِ من ھیچ تصویرِ سرشتم که به «لپتاپِ» دلِ تُست برچشمِ تو بر جا نکنم ھستیِ من ھیچ ھر دُکمه یِ «کیبوردِ» دلم در تب و تاب است «پس وُردِ» تو گر وا نکنم ھستیِ من ھیچ از یارِ جفا کرده که دل سخت ملول است بلوا سرِ بلوا نکنم ھستیِ من ھیچ دانی تو خودت گر بسرِ بستر خوابم رقصیِ تو تماشا نکنم ھستیِ من ھیچ گر زمزمه یِ سازِ نگاهِ تو و دل را حالا به ھمین جا نکنم ھستیِ من ھیچ ھر رعشه یِ اندامِ فرید از غمِ عشقست زیر و زبرش تا نکنم ھستیِ من ھیچ تا هندسه یِ شعرِ من ات مرھمِ دل ھاست دلھا که مداوا نکنم ھستیِ من ھیچ فرید طاهری، قوس 1389، دیسمبر 2010، سان فرانسسکو جنون بُرده جنونِ نازی، ھرشب مرا به جا یی در بسترِ خیالت، دارم چه ماجرا یی!؛ ھر گه که از نگاھت، بر من رسد امیدی نوری فتد به جانم، از لطفِ پیشوا یی نامِ تو ام عزیز است، زانرو شده به تکرار در آسمانِ شعرم، چون ماهِ رھنما یی گاھی که از شمیمت، بوی شکوفه خیزد چیزی دگر چه گویم، عطریست جانفزا یی پشتِ درت نشسته، بھرِ شفای دردم باشد رسد ز لبھات، بر عاشقت دوا یی رقصی کنم چه رقصی؛ روزی اگر که بینم دل پاره پاره ھایم، بر دستِ آشنا یی امشب نوای دردم، خوش ناله ی سروده با تار های گیتار، آھنگِ خوش نوا یی ایگل بگو چه گویم، ز اندامِ مرمرینت آغوشِ گرمِ وصلت، فردوسِ آشنا یی دارم امیدِ عفو، بخشایشِ گناھان حالا که سر زده باز، از بنده ات خطا یی در کوی میفروشان، تا پا نھادم امشب جامِ میی رسیده، رفته ز کف قبا یی روزی که خاک و خشتم، از بھرِ تو سرشتند گفتند جان دھم من ، در راهِ بی وفا یی ای آشنای شعرم، از حافظت چه خواھی؟! چیزی که مانده بر جا، ازعاشقست دعا یی درصبحگاهِ وصلت، بر دست و پا و شستت ای کاش خونِ عاشق گردد ترا حنا یی دنیا چه تار و تاریک، بی تو شده به چشمم بازآ بیا بباران، یک شمه روشنا یی دربحرِ بی تو یی ھا، حالِ فرید و شرحی؟! یک زورقِ شکسته، بی دستِ ناخدا یی! سرطان 1389، جولای 2010، سانفرانسسکو افسونگرِ خیال حالا که برون کرد قبایِ دلکِ تنگ چون سازِ شکسته ست نوایِ دلکِ تنگ ای شاھدِ افسونگرِ دنیایِ خیالم بی آب و ھوا ھست فضایِ دلکِ تنگ چیزی دگرم نیست که در راهِ تو بازم قربانِ تو! قربانِ تو! نایِ دلک تنگ سودای تو سرکرده ی ھر سازِ جنون است سوزی به دلم بار برایِ دلکِ تنگ ای یارِ عزیزم بسرم عشق تو دارم روشن بنما گردِ ھوایِ دلکِ تنگ جانم! که درین غمکده یادِ تو عزیز است جز ذکرِ تو ھیچ ست برایِ دلکِ تنگ ای ناییی افسونگرِ ھر بزمِ خیالم بی تو ھمه عجز است صدایِ دلکِ تنگ رنگین شده سرپنجه ی سازت ز سرشکم گل! رنگ گرفتی ز حنایِ دلکِ تنگ رفته به مغا کی که دگر باز نگردد خاکست که بسرکرده جفایِ دلکِ تنگ گر پیشروِ صیدِ خیالِ تو نگشتم تقصیرِ تو باشد نه وفایِ دلکِ تنگ صد بار فتاده سرِ راھت ھمه شب ھا تا چاره بجویی به رضایِ دلکِ تنگ تو هم ز ادای دلِ بی چاره برنجی آزرده شود گر که خدایِ دلکِ تنگ در دفترِ فرسوده ی اشعارِ فریدت ھر واژه شکسته چو ھجایِ دلکِ تنگ جوزا 1389، می 2010، سانفرانسسکو
هجایِ دل بنگر هجا هجایِ دلم ضرب به هیچ، هیچ آن شب به بزمِ نازِ تو امشب به هیچ، هیچ ای سرزمین عشقِ من و رهنمای شوق شرقیی خوش نگاه تو و غرب به هیچ، هیچ از شعله زارِ چشمِ سیاه ی تو ای عزیز وا مانده ام به جا و مخاطب به هیچ، هیچ بر گو چرا تلاشِ دلم بی رمق شده؟ در نزدِ تو شرارِ مودب به هیچ، هیچ؟!؛ ناز و عذابِ عشقِ تو دیوانه ام نمود مستی و سوزِ عاشقی و تب به هیچ، هیچ دانی شکوه ی عشق و فراسوی عاشقی؟! کاین جا نوای عشقِ مذبذب به هیچ، هیچ! سر می برم زدست عتابت به کنجِ غم جایی که بوده نیشکِ عقرب به هیچ، هیچ دیدی که از فراقِ تو و رنجِ فرقت ات آخر شدم فریدِ ملقب به هیچ، هیچ فرید طاهری، حمل 1339، اپریل 2010، سانفرانسسکو
سلامِ عشق و نوروزی بهارِ نازنینی از پس پا ییز و دی در راه شتابان است و گلخندی به لب دارد که امیدِ دلِ یارانِ با احساس همچون من، به آن پیوند ها دارد نشانِ آشنایی ها، نشان و وسعت بی رنگیی ما را به خود دارد ، به خود دارد ، به خود دارد!... و من بارِ دگر استاده در راهت سبد ها را پر از گل های صحرایی همی دارم، همی دارم سلام ات می کنم بارِ دگر بانوی ترسایی بی همتای بی همتای همرازم! که ایامِ جدایی های سرمایی به سر آید و این دل تنگیی دیرین، که آزاریست جان فرسا، به بود و هم نبودِ ما دو باره بارِ دیگر با فروغِ سبزِ نوروزی فروغِ سبزِ سبزِ سبز نمادِ سروریی رفته گانِ ما نشانِ برگ هایی زنده ی تاریخِ پا برجا که گفتارش ز نیکویی ست نکو کرداری و پندارِ نیکو هم به آن پیوندِ جاوید است که میراثِ گرانبارِ نیاکان است و تا واپس پسینِ روزگارِ هستی خواهد بود دوباره جوشِ دوران های آن عشق و جوانی را به ما آرد، به ما آرد سلام ات می کنم بانو سلام ات می کنم بانوی ترساییی ترسایی! به این نوروزِ هستی بخش و در راه ی تو می مانم درود گویان! درود گویان! دو صد دسته گلِ لاله برایِ تو همی آرم، همی آرم که تو هر وقته می گفتی: که بس پیش از نشانِ عشق و مستی ها و پیش از خلقت و هستی من و دل بهرِ عشقِ پاکِ تو زاده و همزادم از آن رو دل به تو دادم، به تو دادم سلام ات می کنم بانوی ترسایی! سلامِ گرمِ نوروزی و هفت سین سفره ی نوروزِ هر ساله به هفت شینِ شراب و شیر و شکر ها و بیارایم و شمع و شمعدانش هم بود بامن که شمشادم! تو شهدِ جامِ لبهایت به من آری به این خانه کنون من منتظر چون سال هایی پار و پیرارم نه اینجا آمدم من، تا برایت دام بگذارم و یا رنجِ برون از حد که از دستت کشیدم من، یکایک باز بشمارم به عشقت، خویش را دیوانه و دیوانه ی بد نام بگذارم! حسابِ ما به دستِ جام بگذارم! چه گونه جامِ رنگینی؟! یکی جامی که جمشیدی ست و هفت خط نه که هفت رنگِ فلک در خویشتن دارد شود روشن کند بر ما، نمودِ هستی و شادیی نوروزی و نوروزِ نکو آیین، مددگارِ صفای عشق و عشق ورزی و پُر مهری به ما گردد سلام ات کرده ام بانوی ترساییی ترسایی! سلام ات می کنم اکنون سلامی با صفای عشق، سلامِ عشق و نوروزی سلام ات باز خواهم کرد، سلام ات باز خواهم کرد!... سلامی با صفای عشق سلامِ عشق و نوروزی، سلامِ عشق و نوروزی!... قرید طاهری، حوت 1388، مارچ 2010، سانفرانسسکو
جلوه ی عذاب رنگینکمانِ عشق تویی یا که یک سراب یا می رسد ز جامِ نگاھت بمن شراب ھستی تو شورِ شمس و منم مولویی تو بس کن که از فراقِ تو گشته دلم عذاب ای آفتابِ عشقِ جھان، نورِ عاشقی نوری رسان ز نورِ نگاھت به ماهتاب تسلیمِ شوقِ راهِ تو ھستم مرا بکش رنجی به گردنم چه نھی تو از این طناب ای آبشارِ عشق و غزل ھای عاشقی ماھیی کوچکِ غزلم مانده بی جواب دیدی که در پناهِ تو و عشق و بی خودی زان پس که توبه توبه نمودم شدم تواب خوشخوش رسم به اشعه ی نوری که در دل است برگیری از ستاره ی جانم چو اضطراب بی تو گدازِ بی تویی ام تن فسرده است دنیایِ کوچکِ منِ عاشق شده خراب پندی ز من شنو که فراسوی ھستی است با من به زیرِ ملحفه ی عشق دمی بخواب امشب جنونِ جورِ دگر می کشد مرا تصویرِ تو برون شده از چارچوبِ قاب ای جلوه گاه ی شعرِ من و شورِ عاشقی رقصی نما به بزمِ تنم روی تخت خواب امشب ھجومِ اشکِ دمادم ز حد گذشت تو پا ره کاغذِ غزلم را برآر از آب یا می شوی به میھنِ عشقم تو صوبه دار! یا می شوم ز سحرِ دو چشمانِ تو نواب! چشمم چه تار گشته که نورت پدید نیست ای جلوه ی عذابِ من و عشقِ بی حساب دل تشنه ی تبسمِ لعلِ تو گشته است اینجا فرید تُست بگیر از رُخت حجاب فرید طاهری، حوت 1388، فبروری 2010، سانفرانسسکو مومِ جان ای کاش در حضورت، یکدم نمرده بودم تا جان و تن نه تنھا، سر ھم سپرده بودم روزی که از سپنجش، بیرون نمود دل را آزرده ی فراقش، صد بار مرده بودم داغِ جگر چه گویم، تنھا نشانِ عشق است دردی که زان میانه، با خویش بُرده بودم گشتم خزان ھستی، در نوبھارِ مستی رنگم به زردی افتاد، از بس فسرده بودم از شوقِ چشمِ مستت، بیداری ام چه باشد جمعِ ستاره ھا را، ھر شب شمرده بودم جانم! چرا ز بوسه، تبعید کردی عاشق از بودنِ تو و او، حسرت نخورده بودم ھر گاه که از نگاھت، ذوقِ دگرسرازیر زنگِ امیدِ شوقت، جانم! سترده بودم ای گل بگو جنون است، یا شوق و شورِ ھستی!؟ در جمعِ عاشقانت، من سرسپرده بودم ای آشنای شعرم، داری به یاد فریدت؟! بس بار مومِ جانت، بر تن فشرده بودم گفتم: از آندمی که، لب از لبم گرفتی کم کم نفس فرو شد، انگار مُرده بودم فرید طاهری، دلو 1388، فبروری 2010، سانفرانسسکو محتاجِ لقأ افتاده سرِ راهِ تو و تشنه ی نورم باشد بنمایی به دگر باره عبورم کی می شود از دردِ غمِ عشق گریزم چون کُنجکِ ابروی تو آورده به شورم برگو که چرا در پیی آزارِ دلِ من تو خاره تر از سنگی و من سنگِ صبورم سر ھا زده ھر روزه که تا دل بنوازد آتش زسرِکوزه و این جامِ بلورم زآن پیشتر از پیش که دل بوده و باشد گفتی که سرِ مویکی از روحِ تو دورم ای جان جھان بیرخ ماهِ تو به یکبار ھر جا به زمین خورده نگر رنگ غرورم عمری ست که از خجلتِ محرومیی دیدار شرمنده ی درگاه ی تو و غرق قصورم آتش شده ھر پاره ی جانم ز فراقت گویی که ز سر تا کف پا ھمچو تنورم اینسان که گم گشته مرا راه ی بیابان نی خود رسم آنجا و نه ھم بارِ ستورم شیخ است عدویِ من و زاھد چه عدوتر با حلقه ی رندان، بنمودند ترورم بر صفحه ی یادت ھمه شب ھا چو سرِ صبح گاھی چه فراموش و گھی ھم چه حضورم روزی اگر از شوق، نگاھت بمن افتد تا عرشِ برینش برسد ساز و سرورم تا چند ببالایِ بلندِ تو بنا زم محتاجِ لقایِ تو و آن نفخه ی صورم صبح است و خمار آمده از دُردِ ته ی خُم خوش خوش به نظر میر سد آن جلوه ی حورم فرید طاھری، عقربِ ١٣٨٨، اکتوبر ٢٠٠٩سانفرانسسکو سوزِ عاشقی روزی خوشی ز دھه ی پنجاه چه بود؛؟ که... با رقصِ عاشقانه بمن وانمود که... بر ھر نگه ز تیرِ نگاھش شراره اِی صد شعرِ عاشقی به نگاھم سرود که... با بوسه از لبانِ شکرپاره ی خوشش غم ھای بیشمارِ مرا می زدود که... به به! به ھر گذر برِ عشاقِ شھرِ ما ذکرِ زیادِ عشقِ مرا می نمود که... ما و تو واژه ھای خوشِ یک ترانه ایم بیت و غزل به نغمه ی سازم سرود که... ھر روزه دسته ھای گلی فرشِ مقدمش گلھای زرد و آبی و سرخ وکبود که... با آنکه سوزِ عاشقی از حد گذشته بود آتش به دیگدانِ دلم می فزود که... از بس شرارِ عشق من و تو شده بلند گردیده ھر فرشته به ذکرِ درود که... می گفت چرا به نیمه ی شب آمدی چرا؟ خود می رسم به خدمتِ تو صبحِ زود که... گرچه مرا زمژده ی وصلش خبر نبود خود دامنِ سپید و گلابی گشود که... وانگه که ھای و ھوی دلِ من فرو نشست شب تا سحر به دامن مھرش غنود که... در کارگاه ی عمده ی پیکرتراشِ شھر تندیسِ عشق ماست بشکل سجود که... رسمِ تو زینتِ در و دیوارِ منزل ست وآن ھا ھمه ستاده بشکل عمود که... باشد که جلوه ھای تو گردد از آن من رقصی نمودم ھر طرفِ آن حدود که... فرید طاھری، عقربِ 1388، نؤمبر 2009، سانفرانسسکو بیتِ ساده آخر تُرا به صفحه ی شعرم غزل کنم وانگه ترا به گرمیی سازی بَدَل کنم با بیت و شعرِ عشق و غزل ھای بی مثال در بزمِ مھوشانِ جھان بی مَثل کنم بھرِ ستاره ی شمعِ اِلھام روی تو بھتر ز تاج محل سرِ راهت محل کنم بھر طوافِ روی چو ماه ی تو ای صنم رسمِ ترا چه زینتِ بین الملل کنم از بس که نامِ نازِ تو می آورم به لب اسمِ خوشت چو آیه و ضرب المثل کنم شب ھا تو خوابِ ناز و من و خلوتِ خیال شھد و شرابِ دورِ لبت را عسل کنم یک بیت ساده اِی که ببارد نوای عشق وردِ زبانِ کوچه و اھلِ محل کنم پندارِ نیک و کِرده بجایی نمی رسد اشک و سرشک زیورِ ھر راهِ حل کنم روزی اگر که شکوه ی خویت بلب رسد حلقه به حلقه، حلقه ی گِردِ زحل کنم خلقی ستاده بر سرِ راهم به انتظار تا قصه ھای عشق ترا از اول کنم با یک نگاهِ گرمِ تو سرما و دردِ سال بارانِ با طراوتِ ماهِ حمل کنم در راهِ عشق ناز تو مستی کُنان دوان تدبیرِ جانفشانیی دل بی خلل کنم ای محورِ وجودِ من و شعرِ عاشقی در آخرش ترا ببرم چون ازل کنم آنسوی عرش و فرشِ خدا، باز سرفراز چُپ چُپ بکوی عشق، ترا گربغل کنم ای نازنین شقاقِ تو آورده آتشی!؛ کی می توان که عشوه ی عشقت بَدَل کنم؟ اینسان که از جفای تو افتاده ام بزیر با چِه فراقِ وصلِ ترا من مَثل کنم؟ میزان 1388، اکتوبر 2009، سانفرانسسکو کشکشان ای یار دمدمی بدلم غم نمان نمان یک شعرِ تازه از ته ی دیوانِ من بخوان در راهِ عشق نازِ تو از بس دویده ام افتاده ام ز پا و ھیاھوست ناتوان مرغِ دلم زدیدن رویت به بیخودی ست کی می پرَد ز حلقه ی دامت به ناگھان ھر شعرِ بی مثل که برایت سروده ام باشد ثبوتِ عشق من و تو به این جھان یک بیتِ شعرِ عشق و غزل یا قصیده اِی جانا، به بزمِ عاشق زارت گھی بخوان در راهِ وصلِ ناز تو از بس ستم کشم ترسیمِ تازه اِی کشم از روح و از روان از بس شرارِ آتشِ عشقم شده بلند پَر می زنم ز جوش و خروشش به آسمان با یک اشاره ات ھمه عشاقِ اینزمان بر سینه می خزد به پشانی دوان دوان یک کهکشان ستاره ی آبی و سرخ و سبز سر م زند ز چشمِ عزیز تو نوجوان با یک نگاه ناز نوازشگرِ خوشت یک آسمان ستاره به چشمان من رسان با آبیی خیالِ خیالِ تو زنده ام ورنه برون رسیده ام از قیدِ آسمان بی تو بھار و سبزه به زردی کشیده اند دل خسته ام ز رایت و از جورِ این خزان آخر ورا به حجَله ی عشقت کشی فرید کشکش کش و کشان و کشان و کشانکشان آگست 2009، سانفرانسسکو ذوقِ فنا (بحرِ طویل) چقدر شوقِ گلِ روی تو آورده به ھر کوی دلم ذوقِ فنایی که شده عاشق جانباخته و پر سوز و گدازم به خدا جان که رمم از غمِ بیھوده ی ھستی که اگر روزی بیایی و بپرسی تو به آن گوشه که بردی ز قرارم باز امیدِ دلم گشته امیدِ دل و جانھا و شرارِ غمِ تنھا که ھمچون دوش و پریروز و چو فردا و پس فردا نگذاری تو ازین بیشترم در غمِ عشقی که بسوخته ست و بسوزد ھمگی تار و ھمه پودِ دل و جان ز شرارم منِ دلخسته نه نالیده نه نالم که تویی زمزمه ی ساز و نوازم ، چه درین گوشه ی تنھا بجز از یاد تو ھیچ است و چه خوشبخت ترینم که چو منصورکِ دوران به غمِ عشق عزیزی ز سرِ صبح چو سرِ شام ھمه فکرِ سرِ دارم به دو چشمانِ تو سوگند که اگر روزی بیایی و برقصی و بچرخی تو به این کوچه ی مجنون شده ی زار و نزارت ھمه ھستی وجودم که دو سه شعر و غزل ھای غریبانه ی عشق است، ھمه را پیش قدم ھات به ھدیه بگذارم نکنی فرقت دیگر مه ی طنازِ دل آزارِ سوگند خورده جفا کارِ پریرو، که قسم خورده وفادار ترینت ھمه اش مقصد و منظورِ دلست آن که دو سه لحظه به نرمی دل و جان را به سرِ دامنِ آرامِ تو جانانه گذارم به خدایی خدایش که ھمه ھستِ جھانھاست و ھزار پنجره ی عشق بگشادست ھمگی بر ره ی عشاقِ وفادار دسته دسته گل لاله ھمه وقته ھمه عشاقِ وفا پیشه بچینند و به معشوقه رسانند ز سرِ خاکِ مزارم فرید طاھری، سرطان 1388، جولای 2009، سانفرانسسکو تقدیم به همرزمانِ "ندا"ی در خون تپیده ندا دانی چه بود مقصد و منظور از آن ندا هر سو چکید واژه ی منشور از آن ندا گفته به پا بخیز و بکن سُلطه ی ستم کی دیده را توان گرفت دور از آن ندا خونش بریخت شیخ و افق سرخِ سرخ گشت خلقِ خدا به شورشِ مجبور از آن ندا تا قطره های خون ز دو چشمانِ او جهید سرخ تر به جامِ عشقِ کسان نور از آن ندا هر سو نظر رسد به مزارش ز شش جهت تابیده است شراره ی پُر شور از آن ندا عرشِ فلک فتاده به شورش "ندا"ی من لرزیده زیرِ سقفِ فلک حور از آن ندا در آخرش به مردم برخاسته اش رسید بس جوششی که باز جهد نور از آن ندا تصمیم و عزمِ صلحِ زمان جاودانه گیست خوش بر کنند سلسله ی زور از آن ندا فرید طاھری، جوزا 1388، جون 2009، سانفرانسسکو آبستنِ عشق ای وای چقدر سردم، چون برفِ زمستانی تبعید شده ی عشقم، در گوشه ی بارانی سرد است سرایی من، بیبام و درم خانه رو سوی تو آوردم، زین عالمِ ویرانی ای دوست بیا بنگر، داغی که عیان گشته از خجلتِ هجرانت، بر صفحه ی پیشانی از بهرِ سرشکِ من، کم کم به مدارا شو زنجیرِ جفا بگسل، از گردنِ زندانی چرخنده ی چرخانم، ثابت به ثباتِ عشق غرق آبه ی بحرِ ناز، بر محورِ توفانی ماهِ رمضان رفته، عید است به پیشِ رو "اینک من و اینک" سر، نزدیک شده قربانی خشک سالِ ادب در پیش، با من تو مدارا کن چشمانِ غزلگویت هست شعشعه ی یزدانی دانم من و می دانی، روزی که تو باز آیی خوانم ز نگاه هایت، بس آیتِ رحمانی هم سرخی و هم سبزی، هم نیلی و هم آبی رنگی که ز تو خواهم، هست رنگِ گلستانی سخت خسته ی تنهایم، باخته به قمارِ عشق مگذار ازین بیشم، در حالتِ تاوانی سر تاجِ جهان بودم، فارغ ز غمِ دنیا می کردی دو صد بوسه، هر روزه که ارزانی بس تیرِ جفا خوردم، از غیبتِ چندینت می گفتی که جانانی، جانانه ی جانانی یک جامِ دگر سر کن، ساقی ز خمِ خُسرو شاید بتوان بگریخت، زین خواب پریِشانی دیوانِ غزل هایم، کابستنِ عشقِ ماست پیش کش به نگاهِ تُست، در مقطعِ یی پایانی فرید طاهری، سرطان 1388، جولای 2009، سانفرانسسکو
نورِ عشق جایی که نورِ عشقست، کی جای کفر و دین است رازی ست با تو گفتم، والئه گلم همین است موجِ نگاه ی نازت، دارد شرارتِ عشق در راه و رسمِ رندی، ما را چه خوش رهین است یک بار جلوه ی کن، تا زندگی رسد باز کآزرده ی فراقت، سرخورده ی زمین است دشنه زدی به قلبم، با دسته اش فرو شد سرخیی رنگِ خونم، خود زینتِ نگین است شهد و شراب و شاهد، زین سو نظر گرفته بختِ نگونِ عاشق، باور که شرمگین است یک عکسِ یادگاری، با نامه ام گرفتی تصویر پاره کردی، چون چهره ام غمین است از پا و سر گذشتم، بر پهلو هم نه آیم راهیی راه ی کویت، لغزیده بر جبین است بُستانِ باغِ وصلت، خوش خوش شگوفه آرد دانم که رنگِ شوقت، همرنگِ یاسمین است مست است، جامه ی عشق، بار ِ دگر به تن کرد در راه ی دلربایی، بخ بخ که بهترین است چشمِ ستاره بارت، بر سوی دل بگردان نوری که زآن دو آید، نورِ خوشِ یقین است از عارضِ نکویت، چیزی دگر چه گویم شیرین لبانِ نازت، خوشرنگ و دلنشین است ساقی دو دسته پیش آر، هم صبح، هم شبانگاه حالا که جوشِ باده، زآن کوزه ی گلین است خوش خوش چه در بسیطِ، انسانیت خزیدیم آیین و مذهبِ ما، آیینه بهین است ما ذورقِ وفاییم، خود مُهرِ کفر بر دار جایی که نورِ عشقست، کی جای کفر و دین است حمل 1387، اپریل 2009، سانفرانسسکو
چشمِ عاشق ای جلوه گاه ی شادی، گاهی مرا بیاد آر فالی بزن به نامم، تا تو شوی پدیدار بی تو قرارِ شادی، آتش گرفته اینجا وز دردِ نامرادی، دود است مرا سزاوار چم چم کنان که روزی، بر کوچه ام بیایی گل فرش کنم به پایت، با خرمن و به خروار شیرین غزل برایت، هر روزه می سرایم نقدِ دلِ اسیرم، بر زیرِ پای مگذار از بسکه تُندیی خو، آشفتگی بپا کرد در شهرِ ما بهر سو، بینی خُمار و خَمار وآندم که از سرِ مهر، سویم نظر نمایی رقصی کنم به بامت، دیوار تا به دیوار بر چشمِ من خزانت، صد گونه نوبهار است کو همچو من به باغت، یک عاشقِ خریدار عمری ست کز تغافل، سویم نظر نکردی عهدِ من و تو با هم، در محشر است انگار ای آرزوی دیرین، آهسته تر قدم نه افتاده ام بپایت، بنگر تو نیک این بار دیدی ملایکِ عشق، در خوابِ صبحگاهی چرخکزنان گفتی، ای وایی عشق زنهار زردشتِ عشقِ نازت، آورد چه خوش پیامی باشد شگوفه آرد، گل خوشه های پندار یک جلوه ات به چشمم، آرامشی رساند بگذشته ام زجانم، دردِ دلم فرو آر به به ز لطفِ ساقی، جامِ میت همی داد آهسته گفته میگفت، خونِ دلش نکو دار از بوسه ی شرابی، بر روی لب بریزان حالا که من به دامت، گردیده ام گرفتار دیری شده به این شهر، زندیقه ام بخوانند هوشدار در کمین ست، بنشسته خیلِ اغیار ترسم که ظلمِ ایشان، از حد برون شود زود بینی تو بسته دستم، با ریسمان و دستار هر سو نظر نمایم، محکومِ روی دارم اکنون که شیخ و زاهد، بگسسته است افسار فرید طاهری، دلو 1387، فبروری 2009، سانفرانسسکو
هاج و واج در کارگاه ی سازِ تو با وسعتم هنوز یک عمر توبه کرده و بی خلعتم هنوز بس نوبهارِ تازه بدیدم ولی چه سود دل تشنه ی همیشه ی آن نگهتم هنوز ای جلوه گاه ی مستی و شادیی بی ریا صد جان برات داده و در خدمتم هنور گاهی ست با خیالِ تو بالا روم به عرش گاه می کُشد نگاه ی تو با نفرتم هنور بازگشت نموده اِی تو از آن وعده های خود در شاهراه ی یک طرفِ وحدتم هنوز میخواستم که تا کمی با هم قدم زنیم تبعید ها بدیده ی صد تهمتم هنوز گفتی که برگه گیر و برو نوبتت نشین تسبیح کنان به منتظرِ نوبتم هنوز اکسیرِ تازه اِی زلبانت به لب رسان دردیست از چپاتِ تو بر صورتم هنوز برگیر راه و رسمِ وفا و به عشق تاز ای ماه که در دیارِ تو بی قسمتم هنوز کی وعده کرده است که جنُ انسُ دوزخ ست حیران و هاج و واجِ صفای خلقتم هنوز دیوانه وار آخر منزل به هم رسیم چون نورِ عشق میجهد از تربتم هنوز حوت 1387، مارچ 2009، سانفرانسسکو
قطره ی الماس سالکِ راهِ منی، زمزمه ی روح نواز "کعبه و بتخانه چیست، خانه ی دل کعبه ساز" کی به کسی خو کند، یا گلکی بو کند گشته دلم در رهت، روز و شبان یکه تاز روز به دنبالِ تو، شام به دروازه ات تا که نگاهت فتد، جانبِ عاشق به ناز هر طرفم عاشقان، می بردم کفزنان بر درِ درگاهِ تو، بس که نمودم نماز یار گر از شوقِ عشق، دفعه اِی در را زنی عاشقِ غمگین تو، بس کند این سوز و ساز هیچ پسندت نشد، بربط و تار و نیی گر تو زمن سر کشی، سر کنم آهنکِ "جاز" عاشقِ درگاهِ تو، محوِ خیالِ تو است وای چه دیده؟ نشیب! هیچ ندیده فراز قطره یِ الماسِ چشم، گوهرِ یکدانه اِی می چکد از چشمِ من، تا کند با تو نیاز فرید طاهری، عقرب 1387، نومبر 2008، سانفرانسسکو زورقِ پیمان ای شاهدِ دل عرصه ی عصیانِ من هستی آنسان که خدا خواست همانسانِ من هستی گاه می کشی و زنده کنی بارِ دگر عشق گاه فتنه و گاهی مه ی فتانِ من هستی با خود گهی گفتم که ترا خاطره سازم پیمان شکنِ زورقِ پیمانِ من هستی ای کوکبِ اعجوبه ی تثبیتِ خیالم گاهی غمِ جان گشته گهی جانِ من هستی چون خانه ی جولا به دلم تار تنیدی دین و دل و هم مذهب و ایمانِ من هستی رمزی که دو چشمان سیاهت به من آموخت حاصل شدم آخر که نگهبانِ من هستی بی تو همه رگ های وجودم به تلاطم یعنی که تو سرمنشه ی توفانِ من هستی والئه زفراقت من و می جانِ مغانیم در دیرِ مُغان سلسله جنبانِ من هستی باز آمدی و سلسله ی عشق مرا بُرد سرمست ترین مستیی دورانِ من هستی روزی که نظر افگنی بر سحرِ کتابم بینی که به هر صفحه ی دیوانِ من هستی قوس ۱۳۸۷، دیسمبر ۲۰۰۸، سانفرانسسکو زنگِ اشتباه مگذار عاشقت به شِگردِ از آه و آه کی شکوه اِی کند ز تو در روزِ دادگاه تنها حکا یتی که زبانش نموده است رازی ز رمرِ ما به خِرگاهِ گِردِ ماه عمری که از فراقِ تو عاشق به بی خودیست افتاده در دیارِ تو بی شام و بی پناه تنهاترین جسارتِ عمرش به راهِ تو دزدیده کرده است به جمالِ تو یک نگاه گفتی که در مسیرِ من و تو گِره زدند گویم به آن مضیقه که راه است پشت راه وآندم که در بسیطِ من افتی به بی خودی تحسین کنم شرارت و لذت برم گناه تجویزِ نو شود چو کتابی بر عاشقان مستی و جان فشانیی ما زیرِ نورِ ماه دیریست که مژه ها نه نموده عروسیی باشد رسم به حکمتِ آن نورِ صبحگاه وآندم که نورِ روی تو افتد به چهره ام خود می بری زچهره ی من لکه ی سیاه گرچه که عمرِ دل به فراقِ تو سر شده افتیده در دیارِ تو هر شام و هر پگاه خوابِ فرید به دامن پرمهرت آرزوست می خواهد از شماتتِ غم لحظه ی پناه آخر رسم به محورِ سبزِ نوازشت تا جاودانه سبز شود رنگِ این گیاه فرید طاهری، عقرب 1387، نومبر 2008، سانفرانسسکو رویا سر می کنم برای تو یک شب ترانه ھا می آرمت ز عالمِ بالا نشانه ها می گویمت فسانه ی رنگینِ کائینات زآنسوی سیرِعرشِ برین خوش فسانه ها پیشکش کنم به پیشِ تو یکخوشه کهکشان تا خوش کنی تحفه گکی زآن میانه ها خوشتر ز ماه و زهره و ناهید و مشتری می سازمت ببزمِ خود هرشب شبانه ھا تا هر نگاهِ نازِ تو از خود خبر شود هر شاخ و برگِ گل زده رنگین جوانه ھا بر تار تارِ زلفِ تو دل ها شکن شده زود است فرو شود همه با ظلمِ شانه ها در جلوه های نازِ تو صد ها شراره هاست ای نازنین تو می زنی آتش به خانه ها من خواب دیده ام که بیایی به پرسشم رنگین کلامِ من شده با این بهانه ها عشوه انداخت نگاهت به گمانم، شر و شوری برخیز و بینداز بجانم، شر و شوری مگذار که از دوریی تو زار بنالم ای لولیی رندانه جوانم، شر و شوری یک سوز از آن کاکلِ آشفته بینداز افتاده براهت نگرانم، شر و شوری گفتی که مرا مذهبِ رندانه بهشتست گر نیک ببینی، همه آنم شر و شوری دلدار به یاریِ دلم کوش که امروز از تیرِ تو بگرفته کمانم شر و شوری صد رقصِ دمادم به رهی منزل جانان تا حال برای تو توانم، شر و شوری گر بوسه اِی زان لعلِ گهر بار بباری تا حشر بیفتد به روانم، شر و شوری عاقل تو چه دانی که مرا عشق چه ها داد؟ زآن عشوه ی دوشینه! جهانم، شر و شوری غمِ نگاه غمِ فراقت ز دل پریده، حضورِ نامت به لب دویده حصارِ غم ها ز هم دریده، کنون که یادت به من رسیده ستاره بار است دو چشم ِ نازت، چو کهکشانی رسد گدازت شراره از چشمِ نیم بازت، شرارِ چندان به دل وزیده ز ذالفقارِ دو ابروی ناز، فگندی بر جانِ من چه آواز بیا و داغِ غمم فزون ساز، مبین که رنگم زرخ پریده من و نیازی ز بارگاهت، شده به قربانِ گردِ راهت شرابِ نابی به هر نگاهت، به دورِ لب ها شکر دویده مرا بگفتی ز چه خماری؟ برای خدمت چه انتظاری؟ چگونه مجرم کسی شماری؟ گلی که از باغِ تو نچیده نگر که یارت ز غم حزین شد، ز یک نگاهی چه آتشین شد ز دیر گاهی ز خود غمین شد، میان خم ها کنون خزیده بیا که بی تو همه جنون است، ضمیر و دین و دل سرنگون است چه دردِ زارِ دلم فزون است! غمِ فراقت به جان تنیده ببین که عاشق چه زاری آرد،چه ناله هایی سحر برآرد فتاده حیران نیازی دارد، برای نازت زبس تپیده به کوه و صحرا چه لاله زار است، سحر گه بلبل چه داغدار است ببین که مطرب چه بیقرار است، ندا ی شوقت مگر شنیده به دل امید است غمم بدانی، دگر ز پیشت مرا مرانی چه خوش که روزی به خود بخوانی، دو بوسه باری به هر دودیده فرید طاهری، سنبله ۱۳۸۷، سپتمبر ۲۰۰۸، کلیفورنیا گل ِ شمشاد از من رمیده اِی گل ِ شمشاد، ایدریغ دشمن شده زجور ِ تو دلشاد، ایدریغ زآن لحضه اِی که از سر ِ مژگان فتاده ام سر کرده است نگاه ی تو بیداد، ایدریغ گاهی یکی شراره ی نازت به دل فرست چون سر نشد به راه ی تو برباد، ایدریغ یک شب لبان ِ نازکت از من حذر نمود آشفته گشت لعل ِ گهرزاد ایدریع درد است ناله های پیاپی به شعر ِ من دل گشته است زکار ِ تو برباد، ایدریغ بر هر طرف که مینگرم درد، درد و درد ویرانه شد ولایت ِ آباد، ایدریخ سر کرده ام برای تو شیرین ترانه اِی آورده اِی چه چهره ی ناشاد، ایدریغ فریاد ِ دل به پای خیالت نمیرسد از من رمیده اِی گل ِ شمشاد، ایدریغ
